Het zoemt hier weer van jewelste: grotere verantwoordelijkheid op het werk, verbouwingen thuis, rommel in mijn hoofd en mijn hart dat rollercoasters afgaat.
Kan even niet eens stllstaan
Beetje vreemd om zo mijn laatste maand als twentysomething door te gaan
‘Hoe gaat het nu met je ?’ vroeg de chirurg op mijn controlebezoek.
Het ging vrij goed met mij, de littekens waren aan het genezen, ik kon weer slapen op alle kanten van mijn lijf en de vooruitzichten naar een leuke zumba-avond lagen weer in het verschiet.
‘Hebben er nog mensen in je familie problemen met de darmen?’
Och dokter, we vloeken wij daar allemaal wel eens op. En we lachen daar wat mee dat we de ambetantedarmgenen aan mekaar doorgeven.
Hij keek wat bedenkelijk. Waardoor ik ook wat bedenkelijk werd.
‘We hebben iets gevonden in je appendix en dat was niet zo goed’.
Pardon?! Say that again?
De minuten daarop kreeg ik een uitleg waarvan ik achteraf alleen nog maar de woorden ‘poliep’, ‘slijmen aan het vormen’, ‘stadium 1’, ‘FAP’, ‘erfelijke aandoening’, ‘kanker’, ‘nog op tijd bij’, ‘geluk gehad’, ‘dood’ en ‘verder onderzoek doen’ kon herinneren.
Er werd een colonoscopie of zoiets vastgelegd voor de week nadien en ik kon naar huis.
And then it hit me: ik kan doodgaan! Mijn zijn hier is beperkt. Er is nog zoveel dat ik wil doen, voelen, ruiken, ervaren…! Ik heb de wereld nog niet gezien, ben nog niet eens getrouwd, heb nog geen kind kunnen voelen groeien in mijn buik, niet kunnen ervaren hoe dat voelt, de liefde voor een kind…
Aan doodgaan denk ik als een oud bezeke, met verrimpelde sporen van leven en genoeg geschiedenis en verhalen achter de kiezen!
Ik heb het onderzoek ondergaan (das nog een verhaal op zich!) en alles is ok. Voor de komende 3 jaar hoef ik me geen zorgen te maken. Toch niet over een mogelijke darmkanker in mijn lijf.
Soms kan iets je helemaal veranderen, hoe klein ook, en sta je even stil. Toeme, ik moet meer uit mijn leven halen en het niet zo ‘vershappen’!
We gaan allemaal dood. Op een dag, maybe soon, maybe later. But eventually, we all die.
Stel dat je nu weet dat je einde nabij kan zijn, wat doe je dan met wat je nog rest? Wat doe je als je stilstaat bij je eigen beperktheid?
Het is mijn dag niet vandaag. Vriend heeft alle goede bananen meegenomen naar het werk en laat voor mij een half bruine over (als je me een beetje kent, dan weet je dat ik ’s morgens een bananenchake eet als ontbijt en dat ik geen fruit met plekken eet). 1e grmbl van de dag.
Ik doe de hond weg naar de kapper, een half uurtje later krijg ik telefoon dat ze met vlooien zit (de hond, niet de kapper), dus ganse huis weer onder handen nemen?
Bij de bank krijg ik telefoon en laat mijn bankkaart inslikken.
Terug thuis stap ik uit de auto en zie dat mijn stoel vol met zilver kattenhaar hangt. Ik draai me om naar de achterkant van mijn winterjas die ik na lange tijd van de kapstok had genomen. Oh jawel, de kat had haar weg gevonden naar de vestiaire en er haar slaapplaatsje van gemaakt. GRMBL!
En het was nog geen 10 uur!!
Ondertussen ben ik hopeloos op zoek naar een papier voor de mutualiteit met de handtekening van mijn chirurg, de reden van mijn afwezigheid op het werk en de voorgeschreven ziekteperiode, anders willen ze mijn gewaarborgd loon van 4 (!) dagen niet uitbetalen. Aaargh!
Beetje grmbl anyone…? Chance dat ik geen appendicite meer kan krijgen…
Wat later werd ik wakker, zonder appendix. Het was ondertussen al een gat in de nacht. En wat was ik bij de pinken! Ik vroeg of ik mijn stukje darm kon zien dat ze uit mijn lijf gevist hadden. Met een scheelkijkende dubbele blik want nog half verdoofd kon ik een kleine dikke roze worm in een potteke water ondersheiden. Twee pottekes. Ik kreeg het maar niet gefocusd en gaf het op. Ik had toch een idee hoe het eruit zag nu. Of ze dan ook mijn vet hadden weggehaald nu ze er toch waren, zoals ik lief en vriendelijk had gevraagd. De verpleegsters moesten lachen, neen dat hadden ze niet gedaan. Toemme!
En daar lag ik dan, midden in de nacht en voor het eerst in mijn leven in een ziekenhuis, niet als bezoeker. Het viel precies nog best mee bedacht ik.
Een dag later mocht ik al naar huis. ‘Tot het einde van de maand ga je best niet werken’, zei de -bovendien knappe!- chirurg. ‘En geen zware dingen heffen, doe het maar rustig aan.’
Hm, dat klonk niet slecht! Meer dan een maand thuis en alles relax, zalig! Eens de pijn voorbij, draadjes eruit en weer een min of meer normaal leven valt dat best wel mee! Alleen dat moe zijn, en nergens zin in hebben, das wat balen…
Er stond een man in het groen te wachten aan het einde van de gang. In werkelijkheid is het net zo cliché!
Het was daar koud, zo in mijn nakie. Voor de eerste keer zag ik een operatiekamer eens in het echt in plaats van op tv. Ik moest mijn arm op een uitstekend stuk van de tafel leggen waar ik zowaar vastgebonden werd. Hallo?? Ik zal niet gaan lopen, hoor!
Er werd een ijzeren ding over mijn vinger geschoven. Het zat wat lastig, zo net wat tussen mijn nagel en huid. Ik probeerde het wat goed te friemelen, maar het haalde niets uit. Ach, straks voel ik er toch niets meer van, bedacht ik.
Het begon te piepen achter mij. Ik hoorde mijn hartslag. Dat had ik nu altijd al eens willen zien, dat scherm met lijntjes en pieken en dalen en het cijfertje dat het ritme van je hartslag weergeeft. Niet dat ik er iets van weet wat die cijfers betekenen, maar de nieuwsgierige in mij hield het hoofd ondersteboven. Nu ik hier was, kon ik maar beter eens goed rondkijken. Het leek zo onwerkelijk! ‘99′ ging het. Tuut tuut tuut tuut…
Straks wordt ik wakker, bedacht ik, en is dit alles maar een droom. Het begon wat funny te ruiken. De anesthesist vroeg me iets, maar ik hoorde het al niet meer…
Het was een ongewoon uur om naar het ziekenhuis te gaan. De meeste mensen waren al naar huis. But then again, als je dringend naar het ziekenhuis moet, zal het altijd wel buiten de gekende kantooruren zijn.
De lieve verpleger met hoog knuffelbeer-gehalte keek me met Bambi-oogjes aan na een verplicht 4-tubekes bloedgetrek en echografieën: ”Je zal toch hier moeten blijven, de chirurg is al onderweg”.
De verpleegster legde het kleedje al klaar, je weet wel, dat ding waarbij je meer naakt dan gekleed rondloopt en je hele derrière bloodlegt.
Bummer, ik had gezworen NOOIT zo’n ding aan te doen. Net zoals ik nooit een baxter in mijn lijf ging laten steken of me helemaal in slaap laten leggen door chirurgen met verraderlijke messen en vlijmscherpe tongen wanneer het licht uit is. Nooit zou iemand me naakt zien zonder mijn wil.
Tot zover mijn eigen wil…
Een hele dag had ik een barstende hoofdpijn.
In plaats van een dafalgan heb ik mijn vriend genomen
Het heeft direct geholpen 
Als je echt de keuze had, wat zou je doen? Waar zou je voor kiezen?
Een mooi huis met een tuin en plaats voor vrije tijd en kinderen?
Of reizen en de wereld zien?
Waar haal jij je voldoening uit? Wat weegt het meeste op, het plezier van een kind, of om de wereld te voelen en culturen op te snuiven? Rond te trekken, leren en relativeren, voelen, smaken en ervaren…?
Of een ander project, een uitdagende job, een eigen initiatief…? En wat? Wat is jouw specialiteit?
One life, one opportunity…
Je bent jong en een heel wit blad ligt voor je open. Als in een supermarkt vul je je karretje met dingen die je in je leven wil doen. De kar puilt uit en bruist van de mogelijkheden!
Wat later sta je aan de kassa. Af en toe leg je iets aan de kant als je de rekening voorbij ziet gaan. Het enthousiasme wordt wat lichter en maakt plaats voor wat meer zorgen en muizenissen. Keuzes dringen zich op en je beseft dat je zo af en toe in het leven eens dingen moet doen die wat minder leuk zijn. Zoals kuisen, afwassen, strijken, gaan werken…
Na een tijd vergeet je wat er oorspronkelijk in je kar lag, alles ligt bedolven onder dweilen, kuisproducten en ander noodzakelijk kwaad.
De relatie van een collega werd na 2 jaar aan de kant gezet en de kans om in het buitenland te gaan heeft zich aangeboden. Ze vertrekt!
Terwijl ze het vertelde vroeg ik me af wat er met mijn oorspronkelijke kar gebeurd is. Je hebt maar 1 leven, zoveel kansen om te op te vullen, en wat doe je…?? Ik ben het wat beu om mijn stomme kar voort te duwen en heb nood aan eentje met wat meer fun. Ben het grijs zo beu!
Soms moet je durven springen zeggen ze.
Maar naar waar…?
