Er stond een man in het groen te wachten aan het einde van de gang. In werkelijkheid is het net zo cliché!
Het was daar koud, zo in mijn nakie. Voor de eerste keer zag ik een operatiekamer eens in het echt in plaats van op tv. Ik moest mijn arm op een uitstekend stuk van de tafel leggen waar ik zowaar vastgebonden werd. Hallo?? Ik zal niet gaan lopen, hoor!
Er werd een ijzeren ding over mijn vinger geschoven. Het zat wat lastig, zo net wat tussen mijn nagel en huid. Ik probeerde het wat goed te friemelen, maar het haalde niets uit. Ach, straks voel ik er toch niets meer van, bedacht ik.
Het begon te piepen achter mij. Ik hoorde mijn hartslag. Dat had ik nu altijd al eens willen zien, dat scherm met lijntjes en pieken en dalen en het cijfertje dat het ritme van je hartslag weergeeft. Niet dat ik er iets van weet wat die cijfers betekenen, maar de nieuwsgierige in mij hield het hoofd ondersteboven. Nu ik hier was, kon ik maar beter eens goed rondkijken. Het leek zo onwerkelijk! ‘99′ ging het. Tuut tuut tuut tuut…
Straks wordt ik wakker, bedacht ik, en is dit alles maar een droom. Het begon wat funny te ruiken. De anesthesist vroeg me iets, maar ik hoorde het al niet meer…
