Keuzes, keuzes, vandaag de dag hebben we er zoveel! Ik behoor tot de generatie waarbij vrijwel alles mogelijk was. Grenzen werden verlegd en werelden openden zich zoals ons hartje begeerde. Dan worden we ouder, staan op eigen benen en alles lijkt wat minder mogelijk dan toen. We verdienen bijlange zoveel niet als onze ouders toen en moeten beseffen dat alles niet zo mogelijk is als we altijd dachten. Keuzes dringen zich op. Welke weg gaan we op? Waarvoor kiezen we en wat laten we vallen? Want nu blijkt, financieel is niet alles mogelijk. Kinderen, trouwen, een huis en reizen gaan niet allemaal samen in één zin. Toch niet met een werkend woord tussen. Tenzij je een leven à la de Pfaffs leidt… Geld is een issue geworden. Behoeftes werden gecreëerd en we kunnen er maar moeilijk afstand van doen. En dan slaan we tilt.
Hoe moet het verder? Hoe kiezen we? Reizen, kinderen, een huis…? Waarmee stellen we ons tevreden? Zijn we nog tevreden genoeg en hoeveel hebben we ervoor nodig? Zijn we eerlijk genoeg tegen onszelf en houden we rekening met onze grenzen? Willen we niet teveel en zijn we niet te ongelukkig als dit niet lukt?
Ik kan hier natuurlijk alleen voor mezelf spreken. Maar als ik zo eens rond hoor, lijk ik niet de enige te zijn. Heb jij dat ook? Is het een generatie-ding? Of ben ik behoorlijk verkeerd bezig?
Waarom lukt het me niet om keuzes te maken en echt te genieten? Waarom is dat springen zo moeilijk? En dat volwassen zijn zo klote?
And JUMP!
