Als je echt de keuze had, wat zou je doen? Waar zou je voor kiezen?
Een mooi huis met een tuin en plaats voor vrije tijd en kinderen?
Of reizen en de wereld zien?
Waar haal jij je voldoening uit? Wat weegt het meeste op, het plezier van een kind, of om de wereld te voelen en culturen op te snuiven? Rond te trekken, leren en relativeren, voelen, smaken en ervaren…?
Of een ander project, een uitdagende job, een eigen initiatief…? En wat? Wat is jouw specialiteit?
One life, one opportunity…
Je bent jong en een heel wit blad ligt voor je open. Als in een supermarkt vul je je karretje met dingen die je in je leven wil doen. De kar puilt uit en bruist van de mogelijkheden!
Wat later sta je aan de kassa. Af en toe leg je iets aan de kant als je de rekening voorbij ziet gaan. Het enthousiasme wordt wat lichter en maakt plaats voor wat meer zorgen en muizenissen. Keuzes dringen zich op en je beseft dat je zo af en toe in het leven eens dingen moet doen die wat minder leuk zijn. Zoals kuisen, afwassen, strijken, gaan werken…
Na een tijd vergeet je wat er oorspronkelijk in je kar lag, alles ligt bedolven onder dweilen, kuisproducten en ander noodzakelijk kwaad.
De relatie van een collega werd na 2 jaar aan de kant gezet en de kans om in het buitenland te gaan heeft zich aangeboden. Ze vertrekt!
Terwijl ze het vertelde vroeg ik me af wat er met mijn oorspronkelijke kar gebeurd is. Je hebt maar 1 leven, zoveel kansen om te op te vullen, en wat doe je…?? Ik ben het wat beu om mijn stomme kar voort te duwen en heb nood aan eentje met wat meer fun. Ben het grijs zo beu!
Soms moet je durven springen zeggen ze.
Maar naar waar…?
Ik had er zin in! Eerst wat opzoeken, bijleren en dan me met mijn volle ik ertegenaan gooien.
Onderweg ben ik ben de moed wat kwijtgeraakt. Blijkbaar doen al heel wat mensen wat ik wil doen. En blijkbaar doen ze dat niet zo slecht… De gedachte of ik wel een meerwaarde zou bieden heeft mijn vuur al wat getemperd.
Toeme he. Ik wil gewoon doen wat ik graag doen en daar mijn psychologische en maatschappelijke genoegen (en ook het financiële natuurlijk) uithalen…
Rust roest zeggen ze, maar bij mij het het verdorie toch deugd gedaan!
De zon heeft mijn huid met zalige vitamientjes gekleurd, mijn smaakpapillen en eigenlijk mijn hele lichaam en geest zijn verwend en we kunnen er weer wat tegen.
Ook mijn plannen hebben tijdens het verlof een vastere vorm aangenomen. Er broeit een projectje waar ik met heel veel plezier mijn tanden in wil zetten. Maar eerst wat informatie opsnuiven en me thuis maken in een wereld waar ik nog niet zo vertrouwd mee ben. Kwestie van me wat in de huid van mijn doelpubliek te rollen.
Het bibbert en bruist, ik heb er zin in! Vroeger liet ik mijn plannen altijd varen en verdwijnen tot een klein spotje aan de horizon. Ik heb zin om deze keer dat kleine puntje vast te grijpen en terug te trekken. Eerst op het droge. Mijn boot wat afschuren, het hout aanraken en voelen wat eronder kan zitten. Hem verzorgen, inwrijven met de nodige verzorgende mantel en hem een mooi kleurtje geven. Mijn kleur. Want die boot, dat ben ik 
